Verhalen van Leidse alumni in de politiek
Drie Leidse alumni in de politiek. Waar Leiden toe leidt: actieve politici uit drie verschillende partijen: staatssecretaris van Justitie Nebahat Albayrak (PvdA), Alexander Pechtold, fractievoorzitter van D66 in de Tweede Kamer en Mariko Peters, lid van de Tweede Kamer voor GroenLinks.
Spitsvondige advocaten
Staatssecretaris Nebahat Albayrak heeft de werkkamer tegenover minister van Justitie Hirsch Ballin. Op een steekkarretje in de gang staan de drie zware leren loodgietertassen vol paperassen voor het weekeinde klaar, maar Albayrak is rustig en ontspannen. Dat heeft ze in Leiden wel geleerd, uit veel informatie de juiste dingen bij elkaar halen en in de juiste context zetten, zo verzekert ze. Ze studeerde tussen 1987 en 1992 Internationaal en Europees Recht in Leiden. “Ik wist op de middelbare school, de Van Oldebarnevelt openbare scholengemeenschap in Rotterdam, al dat ik Rechten ging studeren. Mijn hartsvriendin Judith en ik droomden ervan om advocaat te worden. Zij is het inderdaad ook geworden. Dat we de advocatuur in wilden, had misschien ook te maken met de beedvorming van het vak op televisie. Advocaten die spitsvondig opkomen voor de zwakken en onschuldigen. Onrecht bestrijden, dat zat er zeker bij.”
Recht en Chinees
De internationale uitstraling van Leiden was doorslaggevend voor Mariko Peters, Kamerlid voor GroenLinks sinds 2006. Ze studeerde Civiel Recht in Leiden tussen 1987 en 1990 en vervolgens Rechten en Japans in Kyoto, om daarna tussen 1992 en 1995 af te studeren in Leiden. “Ik wilde niet in Utrecht studeren. Ik woonde daar en mijn vader doceerde er Strafrecht en Rechtsvergelijking. Wat mijn in Leiden aansprak, was het feit dat ik het kon combineren met Japans. Dat was voor mij heel belangrijk. Ik vond het al vanaf mijn kindertijd heel oneerlijk dat ik in een klein land was geboren en niet kon meedoen met de grote ontwikkelingen in de wereld. Ik had eigenlijk Antropologie willen studeren, maar dat was niet echt een vak, niet iets waar je later een baan mee kreeg. Juist in een tijd van globalisering ligt de grote praktische waarde in het combineren: Recht en Arabisch of Recht en Chinees, dat laatste zou ik iedere eerstejaars van nu aanraden.”
Indiana Jones
Alexander Pechtold, fractievoorzitte van D66 in de Tweede Kamer, begon in 1985 met Rechten, maar wisselde al snel naar Kunstgeschiedenis en Archeologie. Hij had aanvankelijk romantische ideeën over Archeologie en Kunstgeschiedenis. “Als jongetje van tien had ik op het Waterlooplein een boek gevonden over Heinrich Schliemann en de opgravingen van Troje. Dat sprak me heel erg aan. Indiana Jones werkte met dynamiet en beleefde avonturen, de praktijk bleek vooral te bestaan uit vegen met een tandenborstel.” Van de inhoud van de studie heeft hi niet meer dagelijks profijt.“Nee, die scriptie over ruitergevechten in de Noord-Nederlandse schilderkunst in de jaren ’20 en ’30 van de 17e eeuw komt niet veel meer van pas. Hoewel ik laatste in de Nederlandse ambassade in Moskou zo’n schilderij zag hangen. Dat heb ik tot verbazing van de aanwezigen vrijwel op het jaar nauwkeurig gedateerd.”
Geleerd om te kijken
Wat levert het Pechtold dan nu wel op? “Waar ik duidelijk wel iets aan heb, is het feit dat ik heb leren kijken. Ik ben gewend naar plaatjes en composities te kijken dat levert soms veel op. Als er in vak K (Vak Kabinet) door de regering antwoord wordt gegeven, heeft het soms meer zin om naar de bodylanguage van fractievoorzitters Pieter van Geel of Mariëtte Hamer te kijken. Hoe staan ze erbij? Ontspannen of geërgerd? Dat zegt vaak meer dan alleen maar luisteren naar wat er wordt gezegd.
Bovenstaande is een korte samenvatting van een artikel uit Leidraad, magazine voor Leidse alumni, editie voorjaar 2009
