NS
Ik zit op de bank, thuis bij mijn ouders. Het is tweede kerstdag. Bij mijn voeten ligt een stapel met studieboeken, want in de eerste week van januari staat er alweer een tentamen gepland. Achter mijn rug brand de kerstboom in al zijn enthousiasme. Hier en daar ligt er op de grond nog wat chips en rozijnen. Net waren mijn neefjes en nichtje op bezoek. Ik heb nog nooit zo veel valse kerstliedjes in korte tijd gehoord. Maar ze bedoelen het goed, zo moet ik het volgens mijn moeder bekijken. Het is per slot van rekening kerst. Dan moet je alles positief bekijken.
De NS
Daar ben ik meestal best goed in, in dingen positief bekijken. Vooral afgelopen weken was ik lekker bezig. Terwijl het leek alsof de rest van Nederland het woord ‘positief’ of ‘vrolijk’ geheel uit zijn/haar woordenboek had gewist. Boosdoener? De NS.
Sneeuw en de NS bleken namelijk een niet al te beste combinatie. Het begon al bij de eerst sneeuwvlokjes. Héél Utrecht centraal plat. Maar ook in het noorden van het land was er tumult. Ik hoorde een verhaal van een vriendinnetje dat zij maarliefst 3.5 uur had gereisd om van Groningen naar Meppel te komen(normaal gesproken een reis van zo’n 55 minuten).
Ik hoefde gelukkig pas op zaterdag naar huis, toen de meeste problemen al opgelost waren. Volgens de site van de NS, op deze bewuste zaterdagochtend, waren er weinig tot geen problemen meer. Hier en daar nog een beetje vertraging, maar het zal meevallen. Fijn, want ik had vrijdagavond een feestje gehad, een goed feestje wel te verstaan, en had niet zoveel zin om met deze hoofdpijn een reis af te leggen van een uur of vier. Dus, vol goede moed stapte ik in in Leiden. Met nog best veel medereizigers. Terwijl de NS opgeroepen had niet met de trein te reizen. Waarover ik me overigens verbaasde. Hoe moet ik anders thuis komen..?
Maar goed, ik moest overstappen op Schiphol, waar – tot mijn verbazing – zo’n lelijke groene dubbeldekker Oostbloktrein stond te wachten. Raar, voor de intercity naar Groningen zetten ze meestal betere treinen in. Ik deed er maar niet al te moeilijk over. Een jongen achter mij overigens wel, die begon een potje te schelden op die –inderdaad niet heel fijn zittende- groene bankjes. Tot zover de vrolijkheid rondom kerst.
Kapotte treinen…
“Dames en heren, over enkele ogenblikken rijden wij binnen op Station Amersfoort. Te Amersfoort zal deze trein niet verder rijden. Aan de overkant van het perron staat er een andere trein voor u klaar, die verder zal rijden als intercity naar Zwolle, Groningen, Leeuwarden.”
Pardon? Hoezo? Maar dat wilde meneer de conducteur niet uitleggen. Goed goed, ik, en al mijn mede treinreizigers(die niet heel erg vrolijk meer keken) uit de trein, naar de overkant van het perron, waar inderdaad een trein stond te wachten. Deze trein zat al redelijk vol. Nog net kon ik een zitplekje vinden. Veel van mijn medereizigers helaas niet. Een nieuwe medereiziger, naast mij, vertelde dat hij al zo’n 15 minuten in deze trein zat te wachten. Hij was gelukkig nog wel vrolijk. We kwamen samen tot de conclusie dat dat vast was omdat ‘mijn’ trein om een onbekende reden niet verder kon rijden. Wat echter wel raar was, was dat we nog steeds niet begonnen te rijden. 20 minuten, en veel geklaag en gezeur van mijn mede reizigers later, riep een conducteur rond dat er een probleempje was met deze trein. Er moest even gewacht worden op een monteur. Na welgeteld nog 30 minuten begonnen we te rijden, zonder aankondiging. Prima, op naar huis. Tot we station Zwolle binnenreden.
“Dames en heren, het probleem lijkt toch niet geheel opgelost te zijn, u zult over moeten stappen in stoptreinen richting Groningen en Leeuwarden want deze trein zal worden weggesleept naar de werkplaats.”
Ik heb nog nooit zo’n diepe collectieve zucht gehoord. Zelf deed ik er maar niet aan mee. Met de gedachten van gisteravond nog in mijn achterhoofd kon ik niet boos/chagrijnig zijn. Plus het feit dat het buiten zachtjes begon te sneeuwen. Wat is de wereld dan toch mooi. Zelfs vanuit de trein. Maargoed, in Zwolle overstappen. Vanaf toen ging gelukkig alles goed, en kon ik in een prachtig besneeuwd landschap uitstappen. De trap aflopend, de stationshal in, liep er nog een mede treinreiziger voor me. Ze was aan het bellen, klagen, zeuren, bijna schreeuwen. Mopperend op “het kutweer” lette ze niet goed op waar ze liep, en glipte ze zo van de trap af, midden in een vieze modderplas. Tsja, als ze nou maar gewoon positief gedacht had…
