Vogalonga
De Vogalonga, een roeitocht door Venetië van zo’n 32 kilometer. Al een traditie van vele jaren, als protest tegen de motorboten in de binnenstad van Venetië. Afgelopen jaren is deze traditie uitgegroeid tot een van de grootste roei-evenementen ter wereld, met zo’n 2000 boten aan de start, verschillend van 1-persoons boten tot 20-persoons boten, verschillend van echte roeiboten tot kano’s.
Mee naar Venetië
Ik ben lid bij een roeivereniging, dus de uitgelezen kans om eens een kijkje te gaan nemen op deze Vogalonga. Helaas, er wordt alleen geroeid door ouderejaars. Dus als eerstejaars mag ik niet mee als roeier. Maar wel worden er mensen gevraagd die mee willen zonder te roeien, om te helpen met de boten en natuurlijk voor de gezelligheid. Met twee andere meiden van mijn ploegje hoefden we niet lang na te denken, inschrijven natuurlijk! En zo geschiede het, we vertrokken op woensdagavond met de bus voor een 20 uur durende tocht richting het zonnige Italië. Leuk aan de Vogalonga is dat er veel landen aan mee doen, maar dat ook vanuit Nederland zeer veel roeiverenigingen een aantal boten op het water leggen. Zo deelden wij ook de bus met de roeivereniging van Amsterdam. Je kent elkaar niet zo goed, maar bijna alle gezichten zijn bekend, door wedstrijden gedurende het jaar leer je zeer veel mensen kennen.
Roeiers feesten beter
Eenmaal aangekomen op de camping blijkt dat bijna alle Nederlandse roeiverenigingen op deze camping overnachten. Gezellig! Al gelijk de eerste avond is het raak en wordt er een feestje georganiseerd. Iedereen komt met geïmproviseerde toga’s van lakens bij de ‘campingdisco’ en een feestje is snel gemaakt. De leus: “Roeiers feesten beter” is al gelijk beaamd.
De volgende drie dagen staan voor ons vooral in het teken van lekker de stad in, veel dingen zien en veel terrasjes pakken. Voor de mensen die gaan roeien zijn alleen de eerste twee dagen zo ingedeeld. Leuk is overigens, als je door de stad loopt, dat alle Nederlanders die je tegenkomt van Nederlandse roeiverenigingen zijn. Het roeiwereldje hier is altijd gezellig, iedereen doet leuk tegen elkaar.
De tocht is op dag drie. De warmste dag, eerste pinksterdag. Wij kijken toe vanuit de binnenstad, samen met veel andere Nederlanders. Sommigen hebben zelfs te vlag van hun vereniging meegenomen en op de brug gehangen. Er hangt een heerlijke sfeer, iedereen is uitgelaten en de roeiers genieten volop. Als de meeste bootjes voorbij zijn besluiten wij nog eventjes een roseetje te pakken en uit te rusten van de avond ervoor.
Roeiwereldje
’s Avonds op de camping, voor vertrek is iedereen jaloers op ons. Wij hebben zo lekker rustig aan kunnen doen deze dag. Het roeien was zo zwaar, het was zo warm. Maar de meesten vonden het het wel waard, omdat ze door de roeitocht mooie dingen hadden gezien. De jaloezie was echter geheel wederzijds, wij wilden niets liever van mee roeien.
Toch, volgend jaar roeien we zeker mee, maar het mooiste van deze dagen in Venetië was toch wel de sfeer onder alle roeiers. Je bent concurrenten, je kent elkaar niet, en toch, dit wereldje, dit roeiwereldje, dat doet het hem!
